GEWELD HEEFT VELE GEZICHTEN

ELKE KEER
·       ik een ander verantwoordelijk maak voor mijn eigen ongeluk of situatie

·       ik mij richt op het onrecht buiten mij in een poging om mijn eigen frustratie te ventileren

·       ik mij afhankelijk maak – in mijn intieme relatie, op het werk, …-

·       ik mij voordoe als de betere ouder, de betere collega, de betere wereldburger ….

·       ik op zoek ga naar wat ik kan veroordelen – in mijn moeder, vader, partner, omgeving, maatschappij, … –

·       ik weiger mijn eigen geweld, woede en frustratie onder ogen te komen

·       ik mij onschuldig voordoe of van de domme hou

·       ik in een relatie ben of werk doe dat mij niet boeit en waarvoor ik mij niet ten volle engageer

Wij neigen er toe geweld eng te definiëren en buiten onszelf te leggen. Geweld is niet alleen fysiek geweld en is niet enkel voorbehouden voor oorlogsgebieden en criminelen.

Woorden kunnen dezelfde gewelddadige energie dragen. Vanuit onze kindertijd gebruiken we onze gedachten en woorden om ons te verbergen, om ons af te scheiden van de ander. We leerden ons zo af te sluiten van onze woede en geweld. Spreken lijkt ‘beschaafd’ en ‘geweldloos’. Het is het vaak niet.  Via woorden uitdrukking geven aan frustratie, mag dan maatschappelijk getolereerd zijn, echter hetzelfde onvermogen wordt er zichtbaar in dan in een gevecht.

De woede en het geweld wat onder onze woorden verborgen zit, verteert ons. Het is een onderschatte reden van energieverlies, depressie en apathie.

In Reconstructive heb ik voor het eerst geweld op een andere manier kunnen ervaren en in contact brengen. Reconstructive geeft de mogelijkheid om dit verbodene te beleven, lichamelijk zonder woorden. Daarin is het uniek.

Laat ons ieder verantwoordelijkheid nemen voor wat in ons leeft. Dat is het beste wat we collectief kunnen bijdragen.