ONRECHT

Van heel vroeg in ons leven richtten we ons op onze omgeving en doen zowat alles om voedsel en liefde te krijgen.

In dat beeld voelen we ons afhankelijk en is woede ongepast omdat die schade kan aanrichten. We leerden zo onze woede en geweld te onderdrukken.

In de plaats richten we ons meer en meer op het onrecht buiten onszelf. Hoe verder weg, hoe veiliger. Dit in een poging om iets van onze woede in beweging te kunnen brengen. Tegelijk creëren we zo een beeld van onszelf als de ‘betere mens’. Hij die het onrecht uit de wereld wil helpen en een betere wereld wilt.

Dit dient als masker waarachter we ons eigen geweld verstoppen. Als we eerlijk zijn worden we in deze eindeloze cirkels van binnen verteerd. Er dient zich steeds nieuw onrecht aan om tegen te vechten. Niet erkende en geïntegreerde woede is als een worm in een appel. Dit bemoeilijkt onze groei.

Groei wordt mogelijk als we verantwoordelijkheid nemen voor wat van ons is.