SCHADUW EN LICHT

SCHADUW EN LICHT.

Is er iets fascinerender dan deze twee?
De gedachte dat alles wat wij waarnemen – de bomen, de dieren, de anderen en onszelf – schaduwprojecties zijn van iets wat wij niet kunnen zien, maakt stil.
Hoe dieper het tot mij doordringt hoe eng mijn waarneming misschien is hoe vrijer ik word. Van een paradox gesproken.

Misschien is het wel dat onvermogen om het brede beeld te kunnen waarnemen dat ons mensen zo bang maakt van het leven. Ten slotte kunnen wij als mens nooit achterhalen wat dieren of bomen eigenlijk kunnen waarnemen.

Het universele van ‘de mens en zijn masker’ fascineert me al heel mijn leven. De neiging van de mens om zich weg te steken, anders voor te doen en de onwaarschijnlijke naïviteit waarmee we dat individueel en collectief doen.

Ik heb lang gedacht dat die angst om diep vanbinnen slecht te zijn, cultureel was – van religieuze oorsprong -, de zondige mens uit het katholieke geloof. Maar ik denk eigenlijk dat het omgekeerd is. De religies zijn uit de collectieve perceptie van mensen gecreëerd. Het beeld van de slechte mens was er dus vermoedelijk eerder dan de religies.

Ik voel me blij en dankbaar om nu te mogen leven – in deze tijden van paradigma-shift -, waarin iets heel fundamenteels verandert.